سه شنبه 96/2/5

دیروز که تعطیل بود به پیشنهاد همسرجان خودمان رو سپردیم به دل طبیعت و رفتیم تا گشت و گذاری در یکی از روستاهای نه چندان شناخته شده تهران و البته با معرفی همکار همسرمهربان بزنیم. صبح اول وقت سفر یک روزه ی ما شروع شد و بعد از اینکه به سختی و با کلی دور زدن و چرخش گم کردن مسیر رو بالاخره وارد جاده ی اصلی شدیم همین که 4 کیلومتر رفتیم جلوتر انگار فرسنگ ها از تهران فاصله دارم و دنیایی دیگر را تجربه نمودیم. آرادی که هر لحظه از دیدن کوه و طبیعت لذت میبرد و هر چند دقیقه یکبار میگفت: مامان اینجا شماله داریم میرم شمال. بعد از جلو رفتن حدود پونزده دقیقای به آدمکای سنگی رسیدیم و ماشین رو پارک کردیم ویه گوشه ای دنچ نشستیم و مشغول صبحونه خوردن شدیم و از اونجایی که اکسیژن در هوا موج میزد اینقدر خوردیم که هر لحظه احساس میکردم در شرف انفجار هستیم. بعد از اون هم تصمیم بر آن شد که قله را فتح کنیم البته قبل از آن باید وسایل رو داخل ماشین میذاشتیم که هر چه گشتیم سویچ رو پیدا نکردیم فکر کنم یک ربعی داشتیم دنبالش میگشتیم و کلی از آراد بازجویی که مامان کجا گذاشتی و کجا انداختی و پسرمان هر بار یک جوابی می داد و در پایان هم روی لبه ی دیوار یافتیم. با آرادی و همسر جان مسیر کوهنوردی رو در پیش گرفتیم هرچند آراد تقریبا نصف مسیر رو بغل همسر بود و دونفری با هم بالا میومدن  و منم سبک بال قدم میزدم تا بالا (خلاصه ی مطلب که تقریبا یک ساعتی طول کشید تا پایین برگشتیم.)

سوار ماشین شدیم و دوباره از دل جاده های پیچ در پیچ بالا رفتیم تا رسیدیم به روستایی دیگر و در کتار رودخانه ای توقف کردیم و بعد از پهن کرد وسایل و مایحتاج و محیا کردن لوازم ناهار و آماده سازی حدود ساعتای دو بود که جای دوستان خالی ناهار میل نمودیم و تا ساعت 3 اونجا نشستیم و از اونجایی که خیلی خیلی نزدیک آسمون بودیم هم آفتابش سوزان بود و هم سرمایش. وقتی دیدیم هوا داره سرد میشه شروع کردیم به جمع و جور کردن و راه افتادن به سمت پایین و در پایان هم قبل از اینکه برسیم خونه آرادی تو ماشین خوابید و تا ساعت هفت از خواب بیدار شد.

و اما از مهد بگویم که پسرمان خدا رو شکر به جز اذیت کردنای اول صبحش که یه کم با سختی وارد مهد میشه بقیه رو دوست داره و بعد از ظهر که از اونجا تحویلش میگیرم میگه مامان فردا بازم میام مهد کودک و من خوشحال از اینکه اینجوری مطمئن میشم بهش خوش میگذره.

در حال یادگیری نقاشی در مهد(جون دلی من چه دستی زیر چونش گذاشته قربون انگشتات برم مادر)

شن بازی

صبح روز چهارشنبه 96/2/6 بعد از کلی ناز کردن واسه ی مامانش و راهی شدن به سمت مهد